Werken aan een fijne, liefdevolle relatie doe je zo

Een fijne, liefdevolle relatie, wie wil dat niet? Waarschijnlijk heb je, net als ik en net als de meeste mensen, ervaren dat het hebben van een relatie niet per se gelijk staat aan geluk en ook voor verdriet, stress en kopzorgen kan zorgen. Dat is niet zo gek, want in relaties kom je jezelf het meest tegen. Zowel de beste áls slechtste versie van jezelf kan boven komen drijven. Het is in de liefde dat we het meest kwetsbaar zijn en het meest geraakt kunnen worden. Gelukkig zijn er veel dingen die je kunt doen en ontwikkelen om een fijne en liefdevolle relatie mogelijk te maken. In dit blog deel ik vooral tips en inzichten die gaan over persoonlijke groei en persoonlijk leiderschap. Want een fijne relatie? Die begint natuurlijk bij jezelf!

Werken aan een fijne, liefdevolle relatie? Dat doe je zo

Bewustzijn en zelfkennis

Zoals met bijna alles, begint een fijne relatie met bewustzijn en zelfkennis. Welke overtuigingen heb jij over de liefde en over mannen en/of vrouwen? Wat heb je van huis uit meegekregen over relaties? Iedereen ontwikkelt bepaalde overtuigingen, patronen, mechanismen en valkuilen. Voorbeelden van overtuigingen zijn:

  • Je staat er uiteindelijk alleen voor
  • Iedereen gaat vreemd
  • Pas als ik … ben, ben ik liefde waard

Bij patronen, mechanismen en valkuilen kan je bijvoorbeeld denken aan claimen, weglopen, een muurtje bouwen, onverschilligheid en jezelf wegcijferen. Inzicht in al deze zaken is heel helpend voor een fijne relatie. Als je weet hoe jij werkt in de liefde, wordt het mogelijk andere, constructievere keuzes te maken en open en eerlijk met elkaar te communiceren.

Persoonlijke groei

Wat begint met bewustzijn en zelfkennis, gaat verder met persoonlijke groei. Er zijn tegenwoordig zo veel manieren om aan jezelf, je zelfbeeld en aan je wijze van verbinden te werken, dat je wat mij betreft eigenlijk geen excuus hebt om het niet te doen 😉 Lifecoaching, therapie, retraites, trainingen, cursussen, online challenges, mindfulness, inspirerende boeken/ artikelen en ga zo maar door. Iedere ontwikkeling die jij doormaakt als persoon, heeft effect op je relatie en op je kijk op je relatie. Hoe meer jij groeit, hoe meer je relatie kan groeien. Natuurlijk is er geen garantie. Soms kom je er, júíst doordat je groeit, achter dat de relatie gewoonweg niet werkt of dat jullie uit elkaar zijn gegroeid.

Verbindende en geweldloze communicatie

Communicatie kan je relatie zowel maken als breken en in veel relaties valt op dit vlak een wereld te winnen. Ervaar je dat jullie communicatie (soms) een spel is van aanval, verdediging, manipulatie en/of slachtofferschap? Is er sprake van strijd om de beste argumentatie? Of bestaat de communicatie regelmatig uit stilzwijgen? Dan raad ik je aan je (gezamenlijk) te verdiepen in verbindende ofwel geweldloze communicatie. In de kern gaat dit over persoonlijk leiderschap, communiceren vanuit je hart en een ik-boodschap. Een voorbeeld van verbindende communicatie in een conflictgevoelige situatie: “Ik word er onrustig van als het zo’n rommel in huis is. Ik zou het fijn vinden als we er samen voor een opgeruimd huis kunnen zorgen, zodat ik beter kan ontspannen”. Binnenkort zal ik het onderwerp verbindend communiceren uitgebreider belichten in een blog.

Kaarten op tafel

Ook in de categorie communicatie: leg (beiden!) je kaarten open op tafel. Vertel over je behoeften, dromen, angsten, onzekerheden en oud zeer. Leg uit wat maakt dat je soms vervalt in destructieve patronen, mechanismen en valkuilen, wat deze inhouden en hoe je er vervolgens weer het beste uit komt. Je kan deze openheid goed gebruiken om met elkaar afspraken te maken. Als je bijvoorbeeld van jezelf weet dat je uit de verbinding stapt als je je onzeker voelt in de relatie, kan je afspreken dat je het eerlijk zult aangeven als je voelt dat dit gebeurt. Als je partner al weet dat je op zo’n moment zijn of haar liefdevolle aandacht nodig hebt, kan hij of zij jou dit ook geven als de situatie zich voordoet. Op deze manier met de billen bloot gaan, kan een mooie verdieping geven aan jullie verbinding.

Choose your battles

Ik ben zeker voor openheid en het aangeven van je grenzen en behoeften, maar ik geloof daarnaast dat zwijgen soms goud is. Choose your battles en maak niet overal een issue van. Blijf flexibel, relativeer, geef en neem.

Durf te leunen

Het is prachtig als je een zelfstandig, onafhankelijk wezen bent, maar vergeet niet dat je, in welk opzicht ook, best mag leunen bij je partner. Je bent dan niet minder sterk of krachtig. Misschien voel je je zelfs wel krachtiger, als je mag leunen van jezelf en deze behoefte en jouw kwetsbaarheid niet ontkent. Voor je partner is het waarschijnlijk fijn te ervaren dat hij of zij een baken voor jou kan en mag zijn.

Blijf investeren in en moeite doen voor je relatie

De laatste tip is wellicht een inkoppertje, maar het is makkelijk te vergeten en daarom noem ik het toch: blijf in elkaar en in de relatie investeren, blijf moeite doen voor elkaar. Ook al is alles vertrouwd en fijn: stop niet met het uitspreken van je waardering, het tonen van belangstelling en het doen van moeite in de vorm van (bijvoorbeeld) romantische verrassingen.

Dit artikel is niet volledig, ik heb gekozen de, in mijn ogen, belangrijkste ingrediënten voor een fijne liefdesrelatie te beschrijven. Ik ben benieuwd of je ermee aan de slag gaat en zo ja, hoe dat uitpakt. Voel je ook vrij extra tips of ingrediënten te delen in de reacties hieronder.

Veel liefde gewenst!

Verder lezen? Deze blogs vind je misschien ook interessant:

Liefs,
Jojanneke

Facebooktwitterpinterestlinkedin

6 thoughts on “Werken aan een fijne, liefdevolle relatie doe je zo

  1. Patricia says:

    Grappig dat dit soort dingen altijd op het goede moment op je pad komen 🙂 Mijn vriend en ik hebben gisteren besloten dat ik bij hem ga intrekken en dat heeft ervoor gezorgd dat we inderdaad onze kaarten op tafel hebben moeten gooien, naar elkaar hebben geluisterd en bewust hebben stilgestaan bij het feit dat je altijd moet blijven werken aan een relatie. Mooi artikel 🙂

    • Jojanneke says:

      Hoi Patricia, dank je wel voor je reactie! Bijzonder inderdaad hoe informatie precies op het juiste moment op je pad kan komen 🙂 Wat mooi dat jullie samen toe zijn aan een volgende stap, op meerdere niveaus. Ik wens jullie veel geluk toe! Liefs, Jojanneke

  2. Mies Huibers says:

    Opnieuw een helder en mooi stuk. Ik lees ze met plezier. Ondanks dat ik mijn vrouw al 38 jaar ken, vind ik het best aangenaam om af en toe iets zinvols te lezen waar zelf ik nog wat aan heb. Zoals hier dus.

    • Jojanneke says:

      Dank je wel voor je reactie Mies, fijn dat ik je kan inspireren! Wat mooi om te lezen dat je er na 38 jaar (nog) voor open staat te werken aan een fijne verbinding. Ik denk dat veel mensen daar een voorbeeld aan kunnen nemen. Warme groet, Jojanneke

  3. Bart says:

    Wat een interessant artikel!

    Sinds 2,5jaar heb ik een relatie met een vrouw die ca150km van mijn woonplaats woont. Zij heeft een 10-jarige dochter uit een eerdere relatie, ik een 8-jarige zoon uit een eerdere relatie. Herstellende van een burn-out/depressie (mede veroorzaakt door het innerlijke conflict met mezelf over hoe ik bij mijn geliefde kon zijn en ook de zorg voor mijn zoon handhaven – om het weekend en elke maandag) ben ik in de zomer van 2020 gaan werken in de buurt van mijn vriendin. Op die manier konden we onze relatie verder opbouwen zonder dat de impact op de kinderen te groot zou zijn. Ik rijd wekelijks op-en-neer naar mijn huis in Limburg en de resterende tijd woon ik in de randstad.
    Vanaf het moment dat ik binnen stapte om daar te gaan “wonen” is de relatie veranderd. De communicatie vanuit haar kant werd kort en zakelijk. Een spontane knuffel, kroel of kus kwam niet meer, en elke gelegenheid om iets te gaan doen, met haar dochter, vriendinnen, ouders -maar zonder mij- werd aangegrepen. Ik werd er erg verdrietig, eenzaam en onzeker van. Ik heb daar verschillende keren gepoogd om over te praten en mijn gevoelens te uiten. Of deze alAdan niet gerechtvaardigd waren weet ik niet. Ik was immers ook nog hard aan het werken om uit die vervelende depressie-modus te komen. En twijfelde, of twijfel nog vaak of mijn perspectief juist is. Of mijn teleurstelling gerechtvaardigd is. Mijn gevoelens werden echter weggewuifd. Ze voelt zich verstikt als ik telkens vraag om een knuffel of kus. Ze voelt zich gevangen als ze voor alles mijn “goedkeuring” moet vragen. Ze heeft haar eigen leven, en een relatie -ik dus- moet daar een aanvulling op zijn. Geen invulling.
    De laatste maanden groeit mijn onvrede over hoe het gaat tussen ons. Wat ik ook aangeef in wat me dwars zit, er wordt geen reactie op gegeven. Geen rekenjng mee gehouden. De communicatie wordt steeds summierder. Als ik een paar dagen weg ben voor mijn werk (chauffeur) zal ze uit eigen beweging zelden tot niet iets sturen. Als ik terug ben en vraag of ze me gemist heeft zegt ze “nee, eigenlijk niet”. Ze zegt van me te houden, maar ik merk het nergens meer aan. De fijne relatie die we hadden in de eerste 1,5jaar van ons samenzijn lijkt verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een kille, stroeve manier om tijd samen door te brengen. Ik hou van haar, heb begrip voor haar situatie. Ze heeft 12 van de 14 dagen een dochter bij haar waar ze -zeker nu in coronatijd- haar handen vol aan heeft. Ze werkt nu 4 dgn per week vanuit huis in het onderwijs en heeft daarnaast ook nog haar huishouden. (Nb. Ik doe mijn eigen was. In mijn eigen huis. Ze hoeft geen sok van me te wassen).
    Probleem is dat ik mijn nieuw gevonden werk erg leuk vind. Fijne collega’s, leuk, afwisselend werk, en de praktische haalbaarheid om de zorg voor mijn zoontje te combineren met wonen/werken aan de andere kant van het land blijkt goed uit te pakken. Alleen mijn relatie met de vrouw waarvan ik houd, waar ik al deze keuzes voor heb gemaakt, gesprekken gevoerd, mijn geboortegrond heb opgegeven lijkt op sterven na dood. Voor een groot deel omdat er niet meer gecommuniceerd wordt. In ieder geval word ik niet gehoord. Ook al weiger ik te verzanden in de snerige ja-nee-oke communicatie die mijn vriendin is gaan gebruiken. Voor dat ik “verhuisde” was het fijn. Belden/appten we regelmatig en hadden we aandacht voor elkaar. Was het geen eenrichtingsverkeer..

    Wat kan ik doen? Wat moet ik doen? Wat doe ik fout?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.